اين­جا سرزمين رحمت است. هر چهار فصلش پر از نعمت و نور. اين­جا روزي­خوران خوان گسترده­ي نعمت الهي فراوانند. همان­ها که نبايد پنداشت که مرده­اند. همان­ها که زندگي مي­کنند و نزد خدا روزي مي­خورند. اين­جا مازندران سر سبز و روح­نواز است.
و اين گوشه از خاک، خاور نزديک به سرزمين نور و نعمت است. شهري است که خورشيد هر صبح از دروازه­ي فراخ آن وارد مازندران مي­شود و به مردم سخت­کوش و مهمان­نواز آن سلام مي­کند.
در فاصله­ي يک کيلومتري گلوگاه به سمت کردکوي، مزاري به چشم مي­خورد که مأمن و آرامگاه هشت شهيد بي­نام و نشان است و از آن­جايي که در غربت اين شهدا و تعداد آن­ها قرائني با غربت و امامت علي­ابن موسي الرضا، حضرت ثامن الحجج، مشاهده مي­شد، اهالي و بانيان آن، اين آرامگاه را بهشت رضا خواندند. بهشت بدان سبب که شهدا را جز به بهشت راهي نيست.
روزگاري اين قطعه از خاک جدا افتاده، زمين بايري بود که بلا­­استفاده رها شده بود. شايد زمينيان را مجال و جرأت تصاحب بر آن نبود و در حقيقت به مشيت و تقدير الهي خالي مانده بود تا باقي بماند براي ساکنين آسماني که هم­اکنون در اين جا منزل دارند. به همين منظور بانيان محلي از جمله شوراي اسلامي و شهردار وقت شهر با همکاري سپاه گلوگاه و بخشدار آن تصميم گرفتند تا اين قطعه از خاک را براي امري مهم و مقدس به کار گيرند و به دنبال آن اين­جا را براي مرداني آسماني که هيچ يک از زمينيان قادر به شناخت آن­ها نيستند، در نظر گرفتند. پس از حضور روحاني اين هشت مهمان عزيز، با پي­گيري و تلاش هيات امناي بهشت رضا، همچنين شوراي اسلامي شهر، شهردار و سپاه گلوگاه به علاوه همياري مردمي، بناي يادبوي براي اين شهيدان در نظر گرفته شده و در حال احداث مي­باشد.